لحظه گناه

                                     و چقدر شیرین است

خدا هم اگر اخم کند برتو

                              ولی انسانی لبخند زند

                                  و به همان لبخند خدا هم میبخشایدمان

  چقدر زیباست گناهی که خدا را بخنداند

شمشیرها را از نیام بیرون کن

                                    که گفتن حقیقتیست در پس خاموشی

باران هم برایه خودش میبارد نه برایه بندگان                  دل آسمان گرفته

شمشیرت را به دستانت گره کن                     که جنگی سخت در پیش است

خدا روگردان از زمین            به ماورائ خود رفته

ما تنهاییم

          که بگرییم بر غم مردن گل

شمشیرت را بکش که اگر ببخشی  پوچ خواهی بود و هیچ

                                    آنهنگام که شلاق لاشخور بر تن کبوتر بود

  همه به شلاق مینگریستند نه به کبوتر                        

آخر این چیست که من برایه فردایه خودم

                                                 حقیقته امروز را فراموش میکنم

تا کی از مردن عاشق چشم میتوان پوشید

                                               تا کی از مرگ حقیقت رو گردانیم

                             که تنها زمان دنیا این لحظه است

دوستان به سراغ من اگر میایید نرم و آهسته نیایید که بشکنیم چینی نازک تنهایه 

                                                هم را.

                                      با تشکر خوش صفت

واینک اندوه در پس تنهاییه قلبم

آهنگ خوشی میشنوم از دور است

دهل صبح که نزدیک شدنش می آزاردم

اندوه را دوست دارم چون همه چیزه من است

                                                           و مرگ را  که هدف خلقت

با صبح دست بگریبانم که اندوه شبانه ام را به من باز پس دهد

                                                                  و اگر نه بسترم خیس از اشک

در سکوت مردانه گریستن              در لختییه بی کسی من

دوباره آه و دوباره حسرت و شاعرانه زیستن

دوباره بیاد خدا افتادن و بت معشوق شکستن

تا دوباره آغازی

که خدا از یاد برود و درد تنهایی

اصلا منظورم تعریف بیجا نیست توجه کنید اگر قراره من یک اثر رو هر چی که باشه نقد کنم باید ابتدا خود اثر را کاملا بررسی نمایم و منظور صاحب اثر را کشف کنم سپس منطقی به نقد بپردازم  حتی اگر بخواهم از اثری تعریف کنم باید دلیلی برایه این قضییه داشته باشم  ولی اگر صرفا بگم اثری از تراوشات هنری در این اثر نیافتم یعنی خواستم خودمو مطرح کنم حالا اگر کسی بتونه من و دیگران رو ند طوری نقد کنه که بتونیم چیزی از این نقد بیاموزیم به نظرمن انتقاد اگر با پیشنهاد همراه نباشه کار احمقانهایه من صمد چینی فروشان رو خیلی دوست دارم ایشان رئیس کانون منتقدان ایرانه ایشون نقد وحشتناکی به نمایش من زد که در لحظه پیر شدم ولی اثر مثبت خودشرو گذاشت هر چند که من در اون جلسه ای که کاملا خلع سلاح شده بودم با کمک اشکان و بقیه بچه ها سر افراز اومدم بیرون ولی تو ذهنم درگیری دشتم مشکلم هم با نوع طرح سوال ایشون بود ایشون اول حمله ای سخت بمن کرد ولی اندک اندک با نمونه هایی که براش آوردم تقریبا حالا یا متقاد شد یا بیخیال من شد من حتی تا دو سال بعد هم که ایشون رو میدیدم در مورده اون نقد کذایی حرف میزدک و فکر میکنم کم کم به کابوس شبانه استاد مبدل شدم اما همین درست نقد کردن ایشون و در واقع فنی حرف زدنشون با عث شد که من همیشه در این فکر باشم که اگر جمله ای مینویسم با سند و مدرک ازش دفاع کنم حتی اگر قراره نقد کنم یا باریک الله بگم حالا من امیدوارم یک دوست مجهول الهویه ما هم بتونه یه نقد تکان دهنده به شعرهایه من یا اگر دسترسی داره به نمایشنامه یا سایر آثار من بزنن تا من بتونم بهتر عمل کنم و انتظار دارم که سریعا هم این نقد ادبی رو بخونم ولی از بیان نظرات بیجا بپرهیزید خب 

حالا امیدوارم سلسله مراتب نقد درست ادبی رو بدونید یا اگر نمیدونید بگید تا بهتون بگم کدوم کتاب رو بخونید

در کل خوشحال میشم اگه درست نقد بشم اما از بیان نظرات بی فکرانه بپرهیزید چون من سعی میکنم مو رو از ماست نقد بکشم

                                                   جدايي

      شبي كه از  بهر ما يادي  بكردي

                                                        به نا گه كلبه اي خالي بديدي

      كه من‌در وادي قربت به‌دامم  

                                                       به روز و شب همه درگير وگيرم

      بدادم  عمرم  از پاي  ظلالت

                                                      در اين  قربت سراي  بي نهايت

     چه‌شبهايي زعشق تو ‌بسوختم

                                                      ولي  افسوس  كاري  نكردم

      كه ‌اين ‌قربت‌ به‌دور‌انداخت‌مارا

                                                      از آن  دنياي پر مهر و صفا دار

      كه  شايد پر كشد يادت  عزيزا

                                                       ولي  ديوانه تر  شد اين  دل ما

      كه من در راه تو صادق ترينم

                                                         اگر هم رویی از رویت نبینم

     دگر غم را رها کن آخر ای دوست

                                                        که این دل تا به پایان‌در برتوست

     در آن معباكه بهر عاشقان است

                                                        به اميد وصالت خانه‌كرده‌است

                                                    امير از نوع عزيزي

خنجر ولی آزادیه
                        چون مرگ و همراه میاره

گر دهد رنجت نشو زار و نژند              بر بگیر زین غم هزاران درس و پند

گر تورا می ازماید پس بدان                 برگزیده ست او تو را در غم نمان

تیغ مهرش گر تنت را میدرد                یا که چون شمعی قرارت میبرد

گر تو را دردی بداد بختت نگون               از بلایه روزگار تختت نگون

بهر پالایش روحی منزویست               ور نه هر بی خبری خود مدعیست

از برایه روشنییه روح توست             تابش ذاته خودش بر روح توست

تا تو خود بهنر شناسی بی خبر       تا شوی روزی تو خود صاحب خبر

در میان درد و غم لایق شوی          اندرون بحر غم  قایق شوی

تا بی نهایت

تا عمق کهکشان

از هم فاصله می گیرند

صدای ساعت را

چکه های آب را

در ذهن خود می جویی

با روحت کلنجار می روی

گلویت هم   چون دلت می گیرد

چشمهایت خشک می شود             اما می گریند                   بی اشک

زمانی عاشق بودی و اما حال

پرتو نور آن عشق                     سرگردان در کهکشان

می رود تا به سیاهچاله ای بپیوندد.

دهر گردون

    در اين وادي كه ما پايي نهاديم                   دلامان را  ز بهر چه بداديم

    كه اين دنيا دمي است گذاري                    و اگر آني زآن غافل بمانيم

    شويم در دون بعد بازم به دنيا                    اگر از پيرمان  ياري نخواهيم

   بيا   دل   بده   در   راه   خالق                  كه او ياري دهد تا كه برآييم

  درآن مركب سراي بي نهايت                  به عشق‌شورمستي زنده‌گرديم

  كه‌درآن‌دم‌شويم‌خوشبخت‌ومسرور          چو ديگر رويي از اينجا نبينيم 

                                                    امیر از نوع عزیزی 

گاه فراموش مي‌سازيم كه چرا پا پس مي‌كشيم از گذر زمانه

 و ناديده مي‌گيريم تمام ديدنيها را

 و در غفلت خويش زمزمه مي‌نماييم و در پي پيروزي قدم مي‌فرساييم.

 و از ياد  مي‌بريم فرشتگان خداوند را كه همچون باران رحمت

در لفافه دير آشنايان نزديك بر ما ارزاني شده اند.

و نمي‌دانيم كه براي رسيدن، محتاج به ياري ياراني مي‌باشيم كه بي ريا به ما لطف روا داشته‌اند.

 و ما آنان را بي‌پاسخ در ميانه راه به حكم تقدير وانهاده ايم.

و در پندار خويش هيچ تفكر نكرديم كه اگر اندك قدمي را اشتباه برداريم

 شايد گنجي را كه به بهاي عمر در پي اش بوده‌ايم، در بيهودگي رنج هايمان مدفون گردد.

و بياموزيم كه اگر آرزو مي‌نماييم،

 شايد تدبير كوچك انساني مان

قادر به دريافت نتيجه حاصل آن نباشد

و هيچ گاه از خود  نپرسيم كه:

 اين لحظه به ما چه هديه داده است،

                                         بگوييم ما به اين لحظه چه هديه خواهيم داد

                                                         امیر از نوع عزیزی                                    

گويا از ياد برده‌ايم        

                              روزي عاشق هم بوده‌ايم بي‌دليل

شايد خودمان هم نمي‌دانستيم كه چرا؟

                              اما اكنون مي‌دانيم تا بي‌دليل هم بتوانيم فراموش كنيم يكديگر را

يادمان رفته كه روزي در آينه چشم هم               

                                                            آرامشي مي‌يافتيم كه وصفش محال بود

 و شايد آن هوسي زود گذر بود كه مي‌پنداشتيم؟      عشق است و هيچ نبود

اكنون نيز هيچكس نباخته و هيچكس نبرده

 تنها شايد ما راهمان را براي رسيدن به خدا دورتر كرديم باهوسي كه نه پالوده عشق مي‌دانستيم

لحظات سخت‌تر و سخت‌تر مي‌شود وقتي بيشتر مي‌دانيم،

                                                 سخت‌تر براي مردن و يا جان كندن در اين زندگي

آن هنگام نمي‌دانم چرا خداوند بايد ياريمان كند و بر ما رحم آورد كه ما خودمان به هم رحم نمي‌كنيم

كاش مي‌شد صفحات كثيف زندگي را به ترفندي زدود

                          حيف اكنون ميدانم كه تقديرمان هموار، هم اگر باشد، تدبير كوچك انساني‌مان خرابش مي‌كند

پس اگر خواستي اين بار آرزو كني

 به پشت سرت نگاه كن چه كردي و چون باران رحمتي بر ديگران بودي، بخواه از خداوند كه در دم اجابت كند و اگر نه پلاس پوسيده‌ات را بردار و حيله‌ چاره كن يا معامله پيشه ساز.

va aknon nakhasteh finglish khaham nebesht

keh dar tanhaeeh tanha mandan dar jaam asiram   ke ham aknon ze kaf dadeam dastan dostanamra

va aknon midanam keh cheghadr an dastha samimiand va por mohebatand

andoh

vay keh ma cheghadr gonah karim

an lahzeh keh beh gedaii chizy dar khafa mibakhshim beh omid ankeh khoda dideh ast

va an lahzeh keh ghargh dar gonahim mipendarim khoda mordeh ast

                               va hengami keh ba khodeman moamelehha mikonim     arzan

an lehzeh keh haghighat ra mibinim vali bavareman nemishavad

an lehzeh keh drogh migoiim va palidtar az an an lahzeh keh bekhod dorogh migoim dorghi beh nam tojeeh

vay khoda   cheh khahad shod sarnevesht an hamsayeh keh ghazaii khoshbo darad va hamsayeh gorosneash tanha  panjereh ra milisad ya an savar keh az dor zamin khordan khastehii ra mibinad va man keh barayeh nejat hich chiz nadaram 

bebakhshid keh man finglish minvisam

dar hale hazer man iran nistam va eshel parsi ham  nadaram

dar har hal bebakhshed

man beh gostakhieh eshgh motadam

man  beh ghorbat va  ghem motadam

man beh gonah rast goiee motadam

dar jahani keh hameh lafe begheir bodan khish zanannd

man  beh khod bavariam motadam  

از جایی که وصفش محال است

من شیطان را دیدم

رو در رو چشم در چشم

آن لحظه که مشت برش کوبیدم    دانستم         

                                                              آینه خرد شده است و دست من زخمی

آری دوستان شیطان خودمانیم

آن لحظه که میفریبیم یکدیگر را

                                                           حتی به یک لبخند

آن لحظه که هوس در ما بیداد میکند

آن لحظه که دروغ زیباترین حرفهاست

گمان کردم شیطان از من رخت بسته

                                                  ولی اکنون هوسی دارم

هوسی که از از هرچیز شیرین تر است

روزی که باران میامد از ابرهای همیشه خندان بهاری  و با اشک شوقشان سیاهی میزدودند

آن نقش دلربا پاک شد      هنوز هم در خاک دنبالش میگردم

آرامش من دستانی بود که هیچگاه گرمیشان را حس نکردم درون ویترین یک مغازه با لباسی و یک اتیکت

که قیمتش را نوشته بود

افسوس که آنروز ها بی پول بودم

رویاها ی من به جنگلی منتهی میشد که یکبار در آرامش خواب درونش سفر کردم

اما راه دوباره بازگشتن را سیل با خود برده بود

پرواز من از بلندترین صخره جهان تنها چند لحظه به طول انجامید

و امروز میدانم عروسکیم که تنها به رنگ و زیبایی دلبسته ام

و روح هیچکس را نمیتوانم ببویم

از وجود خویش   مرگ من خواهد رشد

هر نفس         گامی بلند است بسوی مردن        بسوی مرگ         بسوی انکه عزرائیل میگویمش

که این عزرائیل دستهایی پر صفا دارد       و قلبی آکنده از مهر و لبی خنده کنان

که بیایید عزیزانم از این خاک رهایی یابید

و چه افسوس که ما بند زمین میخواهیم

و چه افسوس که ما از مرگمان بیزاریم

او که قلبی پر ز مهر دارد

او که ما را میبرد آنجا

آنجا که خدا میگوید              که چه خوبست و چه بد

آنجا که اگر دیواریست                  خدا ساخته است

و اگر آتش گرم        

آنجا که اگر باده نابست و طرب     

شرب هوشیاریست

و منه خاک پرست  هیچ یک از اینها را 

نه میدانم        نه میبینم

اکنون سببی ساز که از بار جهان فارغ شم

من صراط می خواهم

که تو میا زمایی

نه که این مردم پست  که چو من  در خاک زمین مانده اند

و هزار ریشه زدند             اندرون ریشه        اندرون خاک      

همه گنداب است                همه مرداب است 

از سینه کشم آّه فلک مرحمتی کن                        کزخواب عدم تا به عدم بیدار گردم

گر جوهره پوسید کنم روح خود آزاد                        از بند زمین من خودودل آزاد گردم

ای اصل و خود ای رحمت نامیر                            ای بسته به پایم تو به ره این غل و زنجیر

ای خالق هر خوبیو ای ظالم این دل                      ای کاتب وای صاحب و ای بانی  تقدیر

بر ما نظری کن  که در این خواب نمانم                دیگر سر  تردید تو بر خاک نمالم

اینبار که من مردم از این بند جدا کن                  در دوزخ تو رفته در این خاک نمانم

من راضیم از آتش تو جان به لب آید                   تا پیش همین  مردم پست خنده لب آید

بر ما نظری کن و مرا زود بمیران                               تا صبح که این ناله دگر شب به لب آید

برای جان گرفتن دست من   یک تیغه سرد و پر از آواز

که آوازش نشیند بر تن دشمن بر سرش بر صورت و چشمان هیز ش که می پلکد بروی پیکر دوشیزه ای از شهر آزادی 

وای بر من که دشمن اندرون خاک است امروز     و پوتینهای آنان را

پیرمردی خوب رو  با دسته پر  چاکش   پاک می گرداند                افسوس

ملالی نیست                      هه

شاید آن پیر نمی داند  که آن پوتین      گذشته از هزاران لاله پر خون

و شاید خوب میداند ولی

دخترش

 همان دوشیزه که از شهر آزادیست    گرسنه است امشب هم چو شبهای دگر

بهانه چون صدفهای ته دریا فراونست  برای خواب بودن یا تمارض یا که خود را بهر تک نانی

فرش آن صاحب

که اکنون کفشهای بس قشنگ دارد    بگردانیم

کفشهای که همین حالا در خیال رفتنه تا قلب گلخانه اس

پوتین .کفش. پای افزار هر چه نامش هست دیروز به روی صورت افتاده بر خاکه برادر بود

گلویم تشنه است  لیکن آب را پس میزند اکنون

چه میشد خون آن مزدور بجای شربته انگور   گلوی پر حرارت را دمی آسوده می گرداند

ولی افسوس که پا هایم دگر پیش خدا رفتند ومن بر چرخی از ماندن   بنام ویلچر افسوس  نشستم و زار زار میخندم از خوشحالیه اندوه

دیگر هیچ هنگام راه رفتن را نخواهم دید   مگر از آن صاحبهای کفشهای قشنگ باشد 

روزی که دستهای تنهایم در سردی نگاهت خشک شد     شکستم        باز مردم

هنگامیکه رد رفتنت بی بدرو بر جانم افتاد   دریده شد    کالبدم        باز مردم

و پیوسته و هر لحظه میمیرم   به امید باز زایی که باز آیی

وآنهنگام تنهاییت را با تمام وجود بپذیرم و تو دیگر تنها نباشی

دستهایت را گرم بفشرم که گرم شوند

و اگر مردم چنان کنم که ردی بر جانت نیافتد که بخواهی باز زایی  و تو هرگز چون من نمیری

بی کس و سرد و تنها

از تو غزل نوشتنم        جز غم وتشویش نیست

از تواگر سخن زنم          بحر خودم منم زنم

بی تو دلم این دل من      مرده و او کفن زنم

مهر تو چون شد اندرون     یاد تو چون  نوا دهم

بهر خودست مدعی          بی تو که را صدا زنم

هرشب اگر به یاد تو           صد ده و من نوا کنم                 ۱۱۰در حروف ابجد

قصد من از نوای من            داغ دلم صفا زنم

تو از منی و من منم           من گرزتو جفا کنم

این گنه است صد گنه         من بتو خود جفا کنم

در سکوت مردانه گریستن              در لختییه بی کسی من

دوباره آه و دوباره حسرت و شاعرانه زیستن

دوباره بیاد خدا افتادن و بت معشوق شکستن

تا دوباره آغازی

که خدا از یاد برود و درد تنهایی

دوستان عزیز به لینک گروه تاتر نیلوفر  وبلاگ اصلی این گروه هم سر بزنید و با  نظرات خود ما را دلگرم کنید   با تشکر فراوان              

و آنهنگام که غنچه عشقی می شکفد هوس نیز سر از خاک در میاورد

تا کی باشد که این مرگ سایه بر زندگی بیافکند

تا کی باشد که این هرزه گیاه بر گل بپیچد

تا کی باشد که هوسی عشق را بکشد

تا کی باشد که مردی آرام  بمیرد

عاشقش هستید؟؟؟؟

تا حالا به این فکر کردید که ما در واقع خودمون رو دوست داریم نه طرف مقابل رو

تا حالا به این فکر کردید که همین موجود پاک اگه از پیش ما بره چی خطابش میکنیم

تا حالا به این فکر کردید که اگه نخواد با شما باشه شما چقدر ازش بدتون میاد

در مورد عشقهای دو طرفه هم باید عرض کنم که دو طرف همدیگه رو برای خودشون میخوان و این اتفاق هم ساده است  میتونه عین همزیستی باشه من تو رو میخوام و تو منو 

تا حالا به این فکر کردید که عزیزی که ترکتون کرده هم میتونه عزیز باشه اون همون آدمیه که مدتها دوستش داشتین درسته

تا حالا به این فکر کردید که چرا از پیشتون رفته شاید کمبودی داشتید؟؟؟

خیلی خودخواهیه اگه اینطوری فکر نکنیم درسته؟؟؟
حالا اگه قرار باشه همچین اتفاقی تو زندگیتون بیافته چیکار میکنید؟؟؟؟
بهش فکر کنید خوب فکر کنید  و تصویر ذهنیتان را آنقدر واضح کنید که حالتش رو حس کنید

اگه جوابتون میمیرم یا جوابهای مشابه همین الان بمیرید یا اینکه بدون کسی که تو رو تررک کرده ارزش یک قطره اشک هم نداشته  و تو شانس آوردی که از پیشت رفته ویا امروز رفته چون مطمئن باش که دوستت نداشته و خودش رو بیشتر از تو دوست داشته

آخ خوش به حاله کساییکه معشوق یا معشوقشون راست راستی دوسشون داره  خوش به حال کساییکه در مورد همه چی فکر میکنن  در مورد همه چی

تو هم فکر کن در مورد تمام احتمالات

فکر ... فکر  و فقط  فکر

از کتاب روانشناسی مدرن نوشته  بابا جون گروه نیلوفر<<<در دست چاپ