اصلا منظورم تعریف بیجا نیست توجه کنید اگر قراره من یک اثر رو هر چی که باشه نقد کنم باید ابتدا خود اثر را کاملا بررسی نمایم و منظور صاحب اثر را کشف کنم سپس منطقی به نقد بپردازم  حتی اگر بخواهم از اثری تعریف کنم باید دلیلی برایه این قضییه داشته باشم  ولی اگر صرفا بگم اثری از تراوشات هنری در این اثر نیافتم یعنی خواستم خودمو مطرح کنم حالا اگر کسی بتونه من و دیگران رو ند طوری نقد کنه که بتونیم چیزی از این نقد بیاموزیم به نظرمن انتقاد اگر با پیشنهاد همراه نباشه کار احمقانهایه من صمد چینی فروشان رو خیلی دوست دارم ایشان رئیس کانون منتقدان ایرانه ایشون نقد وحشتناکی به نمایش من زد که در لحظه پیر شدم ولی اثر مثبت خودشرو گذاشت هر چند که من در اون جلسه ای که کاملا خلع سلاح شده بودم با کمک اشکان و بقیه بچه ها سر افراز اومدم بیرون ولی تو ذهنم درگیری دشتم مشکلم هم با نوع طرح سوال ایشون بود ایشون اول حمله ای سخت بمن کرد ولی اندک اندک با نمونه هایی که براش آوردم تقریبا حالا یا متقاد شد یا بیخیال من شد من حتی تا دو سال بعد هم که ایشون رو میدیدم در مورده اون نقد کذایی حرف میزدک و فکر میکنم کم کم به کابوس شبانه استاد مبدل شدم اما همین درست نقد کردن ایشون و در واقع فنی حرف زدنشون با عث شد که من همیشه در این فکر باشم که اگر جمله ای مینویسم با سند و مدرک ازش دفاع کنم حتی اگر قراره نقد کنم یا باریک الله بگم حالا من امیدوارم یک دوست مجهول الهویه ما هم بتونه یه نقد تکان دهنده به شعرهایه من یا اگر دسترسی داره به نمایشنامه یا سایر آثار من بزنن تا من بتونم بهتر عمل کنم و انتظار دارم که سریعا هم این نقد ادبی رو بخونم ولی از بیان نظرات بیجا بپرهیزید خب 

حالا امیدوارم سلسله مراتب نقد درست ادبی رو بدونید یا اگر نمیدونید بگید تا بهتون بگم کدوم کتاب رو بخونید

در کل خوشحال میشم اگه درست نقد بشم اما از بیان نظرات بی فکرانه بپرهیزید چون من سعی میکنم مو رو از ماست نقد بکشم

                                                   جدايي

      شبي كه از  بهر ما يادي  بكردي

                                                        به نا گه كلبه اي خالي بديدي

      كه من‌در وادي قربت به‌دامم  

                                                       به روز و شب همه درگير وگيرم

      بدادم  عمرم  از پاي  ظلالت

                                                      در اين  قربت سراي  بي نهايت

     چه‌شبهايي زعشق تو ‌بسوختم

                                                      ولي  افسوس  كاري  نكردم

      كه ‌اين ‌قربت‌ به‌دور‌انداخت‌مارا

                                                      از آن  دنياي پر مهر و صفا دار

      كه  شايد پر كشد يادت  عزيزا

                                                       ولي  ديوانه تر  شد اين  دل ما

      كه من در راه تو صادق ترينم

                                                         اگر هم رویی از رویت نبینم

     دگر غم را رها کن آخر ای دوست

                                                        که این دل تا به پایان‌در برتوست

     در آن معباكه بهر عاشقان است

                                                        به اميد وصالت خانه‌كرده‌است

                                                    امير از نوع عزيزي

خنجر ولی آزادیه
                        چون مرگ و همراه میاره

گر دهد رنجت نشو زار و نژند              بر بگیر زین غم هزاران درس و پند

گر تورا می ازماید پس بدان                 برگزیده ست او تو را در غم نمان

تیغ مهرش گر تنت را میدرد                یا که چون شمعی قرارت میبرد

گر تو را دردی بداد بختت نگون               از بلایه روزگار تختت نگون

بهر پالایش روحی منزویست               ور نه هر بی خبری خود مدعیست

از برایه روشنییه روح توست             تابش ذاته خودش بر روح توست

تا تو خود بهنر شناسی بی خبر       تا شوی روزی تو خود صاحب خبر

در میان درد و غم لایق شوی          اندرون بحر غم  قایق شوی

تا بی نهایت

تا عمق کهکشان

از هم فاصله می گیرند

صدای ساعت را

چکه های آب را

در ذهن خود می جویی

با روحت کلنجار می روی

گلویت هم   چون دلت می گیرد

چشمهایت خشک می شود             اما می گریند                   بی اشک

زمانی عاشق بودی و اما حال

پرتو نور آن عشق                     سرگردان در کهکشان

می رود تا به سیاهچاله ای بپیوندد.