لحظه گناه
و چقدر شیرین است
خدا هم اگر اخم کند برتو
ولی انسانی لبخند زند
و به همان لبخند خدا هم میبخشایدمان
چقدر زیباست گناهی که خدا را بخنداند
شمشیرها را از نیام بیرون کن
که گفتن حقیقتیست در پس خاموشی
باران هم برایه خودش میبارد نه برایه بندگان دل آسمان گرفته
شمشیرت را به دستانت گره کن که جنگی سخت در پیش است
خدا روگردان از زمین به ماورائ خود رفته
ما تنهاییم
که بگرییم بر غم مردن گل
شمشیرت را بکش که اگر ببخشی پوچ خواهی بود و هیچ
آنهنگام که شلاق لاشخور بر تن کبوتر بود
همه به شلاق مینگریستند نه به کبوتر
آخر این چیست که من برایه فردایه خودم
حقیقته امروز را فراموش میکنم
تا کی از مردن عاشق چشم میتوان پوشید
تا کی از مرگ حقیقت رو گردانیم
که تنها زمان دنیا این لحظه است
لبخندت را پنهان نکن از من
که عشقی بی همتادر راه است
تا قیامت بدنبالت بیایم
مرا نگاه میکنی از سره شوق؟
راهمان جداست میدانم
تو پردیس و من دوزخ
اما آنجا هم عشق زنده است
همانطور که درد
پردیس را نمیدانم
ولی میدانم لذت آدمیان بی خبریست
پس فراموش میکنی مرا
و هر آنچه دوست نمیداشتی
اما ترس من آتش نیست
غم واندوه تنهاییست که اینجا هم جهنمی دیگر است چون تنهایم
و همینجا بهشت توست که فراموش میکنی هر آنچه را که دوست نداری
سقوطم را هیچ کس ندید
چون کسی را در غربت نداشتم
تنها و بی کس مردن خیلی سخت است
تو نمیدانی؟؟
چنگ بر سایه ای انداختم که لمسش نکردم تمامه احساسم بود
بی بستر و بی سایبان زیر تیغ حمله تنهایی
بی یاوری که مردنم را ببیند
شاید دوباره برخیزم از آرامگاه خویش
بر فراز قله ای برایه سقوطی دیگر
معشوقه ام حقیقت را نمیفهمید او دروغ میخواست و من عاری از این رسم کهن
چقدر شیرین است این گناه کوچک که فریب میسازد
رنگها را از دل خاکستری بیرون میکشد
اما حقیقت خاکستریت که از شعله شمع می ماند و زیر خروارها اشک پنهان میشود
تنها لحظه ایست
این دانستن
که شاید خدا مرده است و اکنون
این شیطان است که بر تختش تکیه زده
من تنها د رمقابل موجی از خون
که یارانم همه تنهایند
و گناه تنهایش هم منم که خود تنهایم
