گاه فراموش مي‌سازيم كه چرا پا پس مي‌كشيم از گذر زمانه

 و ناديده مي‌گيريم تمام ديدنيها را

 و در غفلت خويش زمزمه مي‌نماييم و در پي پيروزي قدم مي‌فرساييم.

 و از ياد  مي‌بريم فرشتگان خداوند را كه همچون باران رحمت

در لفافه دير آشنايان نزديك بر ما ارزاني شده اند.

و نمي‌دانيم كه براي رسيدن، محتاج به ياري ياراني مي‌باشيم كه بي ريا به ما لطف روا داشته‌اند.

 و ما آنان را بي‌پاسخ در ميانه راه به حكم تقدير وانهاده ايم.

و در پندار خويش هيچ تفكر نكرديم كه اگر اندك قدمي را اشتباه برداريم

 شايد گنجي را كه به بهاي عمر در پي اش بوده‌ايم، در بيهودگي رنج هايمان مدفون گردد.

و بياموزيم كه اگر آرزو مي‌نماييم،

 شايد تدبير كوچك انساني مان

قادر به دريافت نتيجه حاصل آن نباشد

و هيچ گاه از خود  نپرسيم كه:

 اين لحظه به ما چه هديه داده است،

                                         بگوييم ما به اين لحظه چه هديه خواهيم داد

                                                         امیر از نوع عزیزی