تبليغاتX
شعرنیلوفری
شعر و نظم وموسیقی
شعرنیلوفری
پنجشنبه دوم شهریور 1385


عقربه

ناگهان شانه هایت

تا بی نهایت

تا عمق کهکشان

از هم فاصله می گیرند

 

صدای ساعت را

چکه های آب را

در ذهن خود می جویی

 

با روحت کلنجار می روی

گلویت هم   چون دلت می گیرد

چشمهایت خشک می شود             اما می گریند                   بی اشک

زمانی عاشق بودی و اما حال

پرتو نور آن عشق                     سرگردان در کهکشان

می رود تا به سیاهچاله ای بپیوندد.


ادامه مطلب

+ ا نوشته شده توسط : خوش صفت و دیگران از گروه تاتر نیلوفر در ساعت 1:24