شب من
شب راهش را به سینه ام پیدا کرده
واینک اندوه در پس تنهاییه قلبم
آهنگ خوشی میشنوم از دور است
دهل صبح که نزدیک شدنش می آزاردم
اندوه را دوست دارم چون همه چیزه من است
و مرگ را که هدف خلقت
با صبح دست بگریبانم که اندوه شبانه ام را به من باز پس دهد
و اگر نه بسترم خیس از اشک
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده توسط : خوش صفت و دیگران از گروه تاتر نیلوفر در ساعت 5:33
